All Of A Sudden (2026)

 
Yönetmen: Ryūsuke Hamaguchi

Oyuncular: Virginie Efira, Tao Okamoto, Kyôzô Nagatsuka, Kodai Kurosaki, Jean-Charles Clichet, Marie Bunel, Romain Cottard, Gabriel Dahmani, Séphora Pondi, Heidi Becker-Babel, Geneviève Emanuelli

Senaryo: Ryūsuke Hamaguchi, Léa Le Dimna, Maho Isono, Makiko Miyano

Müzik: Samuel Andreyev

Paris yakınlarında yaşlılar için bakım evi yöneten Marie-Lou Fontaine, yaşlı bakımına alışılmışın dışında, daha insancıl bir yaklaşım getirmeye çalışmaktadır. Ona göre yaşlı insanlar yalnızca bakıma muhtaç bireyler değildir. Duyguları, düşünceleri, istekleri ve her şeyden önce korunması gereken bir insanlık onurları vardır. Ancak bu yaklaşım, kurumun çalışanları tarafından her zaman kabul görmez. Çünkü insana daha fazla zaman ayırmak, mevcut sistemin işleyişiyle ve çalışanların ekonomik beklentileriyle çatışmaktadır. Bir gün Marie parkta karşılaştığı zihinsel engelli Tomoki'ye yardımcı olur ve onun oyuncu dedesi Goro Kiyomiya ve Japon tiyatro yönetmeni Mari Morisaki ile tanışır. Mari, Goro'nun oynadığı tek kişilik gösterisine Marie-Lou'yu da davet eder. Oyundan sonra buluşan Marie ve Mari birbirlerine hemen ısınırlar ve aynı gün aralarında güçlü bir dostluk oluşur. Bu dostluk, zamanla iki kadının hayat, ölüm, insan ilişkileri, yalnızlık ve insan onuru üzerine düşüncelerini derinleştirir. Zira Mari de ilerleyen bir kanserle mücadele etmektedir. All Of aA Sudden, Japon yazarlar Makiko Miyano ve Maho Isono'nun birlikte kaleme aldığı gerçek mektuplaşmalardan oluşan "You and I – The Illness Suddenly Gets Worse" adlı kitaptan esinlenerek Léa Le Dimna ve Ryūsuke Hamaguchi tarafından senaryo haline getirilmiş. Son yıllarda festivallerin gözde ismi Hamaguchi tarafından da yönetilmiş.

Filmin uyarladığı kitap, ölümcül kanser hastası bir Japon filozof olan Makiko Miyano ve tıp antropoloğu Maho Isono arasındaki gerçek mektuplaşmalara dayanıyor. İki kadın, hastalık, ölüm, hayatın anlamı, insan ilişkileri ve insanın varoluşu üzerine mektuplar aracılığıyla düşüncelerini paylaşıyor. Hamaguchi, kitaptaki gerçek mektuplaşmayı doğrudan filme aktarmamış. Hikayeyi Fransa'ya taşımış ve karakterleri yeniden kurgulamış. Dolayısıyla film, birebir biyografik uyarlama değil, gerçek bir entelektüel dostluktan ve mektuplaşmadan esinlenen serbest bir uyarlama. İki gerçek insanın hastalık ve ölüm üzerine gerçekleştirdiği bu düşünsel mektuplaşma, Hamaguchi'nin sinemasında yaşlılık, bakım, insan onuru ve dostluk üzerine 3 saat 10 dakikalık uzun bir felsefi anlatıya dönüşmüş. All Of A Sudden, zamanı da bol olduğu için, yaşlılık ve ölüm kavramlarına bakışında ortaya çeşitli sorular/sorunlar serpiyor. Bir insanın hayatının son döneminde ihtiyaç duyduğu şeyin yalnızca fiziksel bakım olmadığını, elden ayaktan düşmüş, bilincini yitirmiş yaşlı insanların bile kararlarına, anlık isteklerine saygı duyulması gerektiğini, insan ilişkileri ile ekonomik çıkarların çatıştığı noktada verilecek tepki ve kararları, bir insanın değerini gerçekte nelerin belirlediğini ele alıyor. Hamaguchi, yaşlı bakımını yalnızca sağlık veya sosyal hizmet meselesi olarak görmeyip, meseleyi insanlık, ahlak ve toplumsal sorumluluk çerçevesinde ele almaya çalışıyor.

All Of A Sudden, ölüm karşısında yaşamın değerini sorgularken bunu yalnızca hastalık ve kayıp üzerinden anlatmıyor. Hamaguchi daha geniş bir toplumsal eleştiri geliştirmek istiyor. Özellikle yaşlı bakım kurumunun işleyişi üzerinden şu çelişkiyi ortaya koyuyor: Modern toplum, insan hayatını korumak istediğini söylüyor ama kapitalizmin boyunduruğunda insanlara gerçekten insanca davranmak için gereken zamanı ve emeği ayırmakta zorlanıyor. Ayrıca bakım hizmetlerinin ekonomik boyutu ile insanın duygusal ihtiyaçları arasındaki çatışma bir türlü çözülemiyor. Bu yüzden çalışanlar arasında bazen sınıfsal, bazen kişisel problemler yaşanıyor. Marie-Lou ile tecrübeli hemşire Sophie'nin yaşadığı gerginliğin, temelde aynı amaca hizmet eden iki kalifiye insanın arasında yaşanmaması gerektiğini anlıyoruz. Hayattaki birçok önemli şeyin "aniden" gerçekleştiği dünyada bunlar önemsiz kalıyor. Filmin adı bu yüzden çok anlamlı. Hastalığın veya ölümün aniden yakalaması yanında, Marie-Lou ve Mari'nin beklenmedik karşılaşmalarının güçlü bir dostluğa dönüşmesi de bu ismi manidar kılıyor. Hamaguchi bu dostluğun veya onun dışında kalan diğer meselelerin birbirlerinin önüne geçmesine belli bir süre izin vermeyip iki kanalı iç içe başarıyla geçiriyor. Ama Marie ve Mari arasındaki dostluk, özel bir çabaya ihtiyaç duymadan biraz daha baskın hale geliyor ki, film için bu gayet olumlu bir durum.

Film, Marie-Lou ve Mari'nin duygusal dostluğuna eğildiği anlarda çok daha farklı nefes alıyor. Sorunları farklı olsa da iki kadının birbirlerine yarenlik edişlerinde güçlü bir zarafet mevcut. Birbirlerini tanımaya çalıştıklarında Marie-Lou'nun mesleğinden ve Mari'nin hastalığından sızan hayata bakışları filme çok içten yansıyor. Hamaguchi nasıl ki yaşlı insanları kullanarak duygu sömürüsüne prim vermemeye çalışıyorsa, iki kadının sorunlarına da aynı hassasiyetle yaklaşıyor. Seyirciye ne düşünmesi ve hissetmesi gerektiğini söylemek yerine, karakterlerin konuşmalarına tanıklık etmesini, kendi çıkarımlarını yapmasını sağlıyor. Marie-Lou karakteri başlangıçta mesafeli, disiplinli ve zaman zaman bıkkın bir yönetici olarak karşımıza çıkıyor. Ancak Mari ile kurduğu dostluk sayesinde karakterin farklı yönleri ortaya çıkıyor. Mari ise ölümcül hastalığına rağmen hayata, insan ilişkilerine ve düşünsel tartışmalara olan ilgisini kaybetmeyen bir kadın. Hamaguchi her iki karakterinin birbirleriyle olan etkileşimlerini, vücut dillerini, mimiklerini, cümlelerini oya gibi işliyor. Karakterlerinin felsefi, sosyal, ekonomik, hümanist fikirlerini hikayesine ustalıkla eklemliyor. Sadece süresinin uzunluğu bir olumsuzluk yaratabilir. Bu uzunluk gereksiz tekrarlara, filmin hak etmediği ağırlaşmalara yol açabiliyor. Ama bunlara rağmen filmin narin çekirdeğinin sinemasal tadı çok dokunaklı.

Cannes Film Festivali’nde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü paylaşan Virginie Efira ve Tao Okamoto arasındaki uyum, filmin en değerli unsuru. Her ikisi de karakterlerinin kırılgan ve güçlü özelliklerini bir arada taşıyor. Gülümserken bile yüzlerindeki yorgunluğu, hüznü, aynı zamanda birbirlerine iyi gelişlerini tümüyle hissedebiliyorsunuz. Abartıya kaçmadan, yükselmeden, hüznü hep koruyarak rol yapıyorlar. Drive My Car'daki Çehov'un "Vanya Dayı" oyunu örneğinde gördüğümüz üzere, bu filmde de bir sahne performansı izliyor, hatta sonrasındaki soru-cevaba da kalıyoruz. Ryūsuke Hamaguchi tiyatroya olan sevgisini filmlerine de yansıtması yanında, hızlı olay örgülerinden ziyade karakterlerin sahnedeymişçesine konuşmalarına, düşüncelerine ve birbirleriyle kurdukları ilişkilere de önem veren bir yönetmen. Tabii bir yandan da güçlü bir sinema peşinde. Alan Guichaoua'nın görüntü yönetimi eşliğinde, iki baş karakterini ortasına yerleştirdiği etkileyici kadrajlar tasarlıyor. All Of A Sudden, insanın insana duyduğu ihtiyacın, dostluğun ve hayatın son döneminde bile korunması gereken insanlık onurunun üzerine kurulmuş güçlü bir dram. Adına istinaden, hastalık veya ölüm gibi, bazen insanın hayatına anlam kazandıran bir dostluk da "aniden" gelebiliyor.