Yönetmen: Hernán Goldfrid
Oyuncular: Ricardo Darín, Diego Peretti, Antonia Bengoechea, Inés Efron, Andrea Politti
Senaryo: Emanuel Diez
Müzik: Roque Baños
Emanuel Diez'in senaryosunu yazıp Hernán Goldfrid'in yönettiği Lo dejamos acá (Therapy Done Right), Buenos Aires'in en ünlü psikanalisti Ulises Verón'un (Ricardo Darín) "Psikolijide Mükemmeliyet Ödülü" aldığı bir törenle başlıyor. Verón törende yaptığı konuşmada, aynı zamanda bir psikolog olan eski bir hastasının tüm hayatını bırakıp tarikat benzeri bir gruba katılması, üç ay önce de bir kaz sonucu ölmesinden bahseder. Verón, hastasının ölümü üzerine ona yeterince yardım edemediği düşüncesiyle suçluluk duyar ve ödülü reddeder. Geleneksel terapi yöntemlerinin insanlara yeterince yardımcı olmadığına inanmaya başlar. Ona göre hastalarıyla saatlerce konuşmak, onları dinlemek ve sorunlarını anlamaya çalışmak her zaman çözüm üretmemektedir. Bunun üzerine radikal bir karar alır: Hastalarının sorunlarını yalnızca dinlemekle kalmayacak, onların gerçek hayatlarına gizlice ya da açıktan müdahale edecektir. Kimin ne yapması gerektiğine karar verecek, insanları yüzleşmekten kaçtıkları durumlarla karşı karşıya getirecek ve hayatlarında değişiklik yaratmaya çalışacaktır. Başlangıçta yöntemleri işe yarıyor gibi görünse de, karşısına hasta olarak Martin Bouchard (Diego Peretti) isimli, yazarlık konusunda ciddi bir tıkanıklık yaşayan ve alkol problemi bulunan bir yazar çıkınca işler değişir. Verón'un Bouchard ile kurduğu ilişki, terapinin sınırlarını aşan çok daha karmaşık bir mücadeleye dönüşür.
Emanuel Diez senaryosu, psikoterapinin sınırlarını, terapist-hasta ilişkisini, insan psikolojisini ve bir başkasının hayatına müdahale etmenin sonuçlarını sorgulayan bir yapıda. Yönetmen Hernán Goldfrid'in tercih ettiği anlatım ise klasik bir psikolojik dramdan ziyade kara mizah ile gerilimi bir araya getiriyor. Film, psikolojik yardım kavramını alışılmışın dışında ele alıyor. Ulises Verón'un yaklaşımı ilk bakışta oldukça etkileyici: İnsanların sorunlarını tespit ediyor ve onları harekete geçiriyor. Bu tespit noktası adeta Sherlock Holmes yöntemlerini anımsatıyor. Fakat bir insana kendi sorunlarını fark ettirmek ile, onun yerine karar vermek ve onu kendi doğrularımıza göre yönlendirmek arasındaki farkı hiçe saymaya başlayınca, başka bir ifadeyle konuşmak yerine eyleme geçmeye başlayınca birtakım sorunlar nüksediyor. Üstelik hastalarının hayatlarını kontrol etme işini kötü niyetle yaptığını düşünmüyor. Tam tersine, kendisini onların hayatını kurtaran kişi olarak görüyor. Bu durum psikolojideki Kurtarıcı Kompleksi (Messiah Complex) kavramını akla getiriyor. Kişi, başkalarının sorunlarını çözmenin kendi sorumluluğu olduğuna inanıyor. Kendisine gereğinden fazla güç ve yetki tanıyor. Yardım etmekle kontrol etmek arasındaki çizgiyi kaybediyor. Terapistlerin hastalarının hayatlarına doğrudan müdahale etmesi fikrinin ilgi çekiciliği, Verón'un Bouchard ile ilişkisinde daha da sivriliyor.
Yazar tıkanıklığı yaşayan bir hastaya Ulises Verón'un nasıl müdahale edeceğini de filme saklayalım. Çünkü o noktada filmin -biraz abartılı da olsa- mühim bir çatışması ortaya çıkıyor. Ricardo Darín filmin en önemli kozu. Ulises karakterini canlandırırken sakin, kendinden emin, zeki ve zaman zaman tekinsiz bir insan portresi çiziyor. Özellikle karakterin kendi davranışlarını sorgulamak yerine haklı olduğuna inanması başarılı biçimde yansıtılıyor. Darín'in oyunculuğunda yükselmeye, aşırı dramatik tepkilere fazla ihtiyaç duyulmuyor. Bakışları, konuşma biçimi ve kendinden emin tavırları karakterin psikolojisini anlamamıza yetiyor. Diego Peretti de Martin Bouchard rolünde önemli bir performans sergiliyor. Martin karakterinin özgüven sorunlarına, yaratıcılık tıkanıklığına ve alkol problemiyle mücadele ettiğine ikna oluyoruz. Darín ile Peretti arasındaki oyunculuk uyumu seyir zevkini arttırıyor. İki karakter arasındaki ilişki, zaman zaman bir doktor-hasta ilişkisinden çıkıp psikolojik bir güç mücadelesine dönüşüyor. Film psikolojik açıdan çok daha derinleştirilebilecek konular zaman zaman yüzeysel geçiyor, ilerleyen bölümlerinde gerilim ve kara mizah arasındaki denge her zaman başarılı kurulamıyor ve psikolojik dram beklentisine tam anlamıyla cevap veremiyor. Yine de filmi kendi seçtiği bu yöntemle ve mantıklı mesajlarıyla kabullenirseniz keyif alabilirsiniz.
